Red Cross Med Center

Innowacyjna sieć centrów medycznych na terenie Ukrainy

MISJA

W obliczu agresji Rosji na Ukrainę i trwającej na jej terenie wojny, gwałtownie rośnie odsetek ludzi dotkniętych jej skutkami. To ofiary działań wojennych: żołnierze ale i ludność cywilna, w tym kobiety i dzieci. Dotknięte kalectwem, traumą, depresją, wymagają natychmiastowej pomocy. Projekt RED CROSS MED.CENTER jest inicjatywą społeczności międzynarodowej w duchu solidarności z narodem Ukraińskim. Projekt RED CROSS MED.CENTER, poza aspektem humanitarnym ma też wymiar symboliczny: ma być konkretnym dowodem wsparcia wolnego świata dla Ukrainy już teraz, mimo wojny.

CEL

Celem projektu RED CROSS MED.CENTER jest budowa infrastruktury medycznej na terenie Ukrainy dedykowanych diagnostyce i rehabilitacji. Projekt łączy inicjatywy środowisk twórczych: przemysłu kreatywnego, naukowego, akademickiego i biznesu. Projekt został zainicjowany przez fundację AYA Found we współpracy z Narodowym Związkiem Architektów Ukrainy, w styczniu 2023 na Forum 4 Designe Day w Katowicach. Inicjatywa RED CROSS MED.CENTER ma też cel nadrzędny: odbudowę Ukrainy poprzedzać ma odbudowa kondycji ofiar działań wojennych. To nasz moralny obowiązek i realne wsparcie.

ZESPÓŁ

Autorem koncepcji jest art. proj. Aleksander Janicki, autor licznych nagrodzonych w Polsce i na świecie obiektów architektonicznych (m. innymi Pawilonu Polskiego na Expo 2005 w Aichi w Japonii, Muzeum Dom Mikołaja Kopernika w Toruniu (wyróżniony nagrodą EMYA 2022 European Museum of the Year Award) Pawilonu J. Czapskiego oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie, Centrum Promocji i Informacji na Zamku Królewskim na Wawelu, Teatru KTO w Krakowie, licznych wystaw i prezentacji sztuki na świecie, w tym cyklicznie prezentowanych w Japonii. Projekt jest współtworzony przez architektów z Ukrainy pod przewodnictwem Mykoly Sheremety – szefa oddziału Lwowskiego Narodowego Związku Architektów Ukrainy i Bohdana Goya wykładowcy Politechniki Lwowskiej. Koordynatorem projektu jest Aleksander Baranowski sekretarz Narodowego Związku Architektów Ukrainy w Kijowie.

INNOWACJE

Koncepcja RED CROSS MED CENTER zakłada wdrażanie innowacyjnego know-how tworzonego w oparciu o międzynarodową sieć współpracy środowisk akademickich i start-up’ów koordynowaną przez fundację AYA Found. Dzięki temu projekt łączy najnowsze zdobycze nauki, techniki i technologii. Każdy z serii obiektów to swego rodzaju HUB PRZYSZŁOŚCI, kumulacja wielu nowatorskich rozwiązań w duchu Nowego Europejskiego Bauhaus’u. To holistyczny byt odpowiadający na konkretne potrzeby ludności cywilnej Ukrainy ale też przykład nowoczesnej infrastruktury stanowiący wzór budownictwa ekologicznego w duchu zrównoważonego rozwoju i dbałość o przyszłość planety.

RED CROSS MED CENTER to także przemyślana innowacyjna konstrukcja zapewniająca podwyższoną ochronę obiektu w trakcie działań wojennych przewidująca przemianę w komfortowy obiekt na czas pokoju. Innowacyjny charakter modułowej zabudowy stanowi doskonałą alternatywę dla tradycyjnych rozwiązań budowlanych ale też budownictwa modułowego często pozbawionego walorów estetyczne tak ważnych w terapii. W walce z traumą i depresją proponowany zielony ekosystem wnętrza ma dopełniać i aktywnie wspierać proces leczenia.

Wyjątkowa jakość rozwiązań RED CROSS MED CENTER to: podwyższone bezpieczeństwo budynku, bezpieczeństwo związanym z innowacyjną dezynfekcją budynku (sterylne warunki), niespotykanym eko-sytemem architektury na marę XXII wieku. To holistyczny projekt współtworzący optymalne warunki do terapii. To zadanie projektowe potraktowane kompleksowo: od diagnozy po remedium. Zapewnić ma infrastrukturę złożoną z systemowych rozwiązań nowej generacji zapewniających mobilność i szybkość: realizacji, rozbudowy, relokacji. To zarazem dbałość o komfortowe warunki diagnostyki i rehabilitacji,. To innowacyjne rozwiązania z zakresu materiałoznawstwa w architekturze, wyposażeniu wnętrz oraz personalizacja rozwiązań funkcjonalno – przestrzennych pozwalające na implementację rozwiązań zgodnych z oczekiwaniami społeczności lokalnej. Uniwersalny charakter rozwiązań pozwala na możliwość aranżacji przestrzeni adekwatnej do zdefiniowanych na etapie projektu koncepcyjnego funkcji, oferujące komfort i bezpieczeństwo w zróżnicowanych warunkach. Szybki czas realizacji i zgodność z normami prawnymi dopełnia proces.

PARTYCYPACJA

Projekt RED CROSS MED.CENTER skupia inicjatywy środowiska naukowego, akademickiego i biznesu. Działa przy wsparciu wielu instytucji z Polski i zagranicy w tym: Małopolska Okręgowa Izby Architektów Polskich, SARP, środowisko akademickie i naukowe Krakowa oraz fundacje: AYA Found i In Corpore. Powstały z inicjatywy Polski i ukraińskich środowisk twórczych, realizowany jest przez społeczność międzynarodową w tym: naukowców, architektów, projektantów, artystów, inżynierów, informatyków, twórców sztucznej inteligencji w diagnostyce i praktyce medycznej. To wyjątkowe polaczenie różnych kompetencji pozwalające na realizację zadania w sposób innowacyjny. Holistyczny projekt RED CROSS MED.CENTER realizowany jest w ramach programów: Kultura Futura e-POLIS i pomocowego dla obywateli Ukrainy – Kultura Futura Świt. Obejmuje działania natury praktycznej korzystając z osiągnięcia nauki z zakresu: medycyny obliczeniowej – łączącej medycynę z informatyką i sztuczną inteligencją, robotyką i innowacyjnymi rozwiązaniami z zakresu architektury.

LOKALIZACJA

Do tej pory zostało wyznaczone pięć lokalizacji uzgodnione z samorządem lokalnym Ukrainy: w Stryju, Brzeżanach i Tarnopolu, Bibrce, Mostyce. To początek procesu wdrożeniowego będącego namacalnym przykładem solidarności i współpracy międzynarodowej.

SKALOWALNOŚĆ

Projekt ma też potencjał w skali globalnej. Skalowalność i adaptatywność składowych projektu do konkretnych potrzeb może być może być wdrażany w zapalnych miejscach świata. To projekt odpowiadający na wyzwania cywilizacyjne, zarazem realizujący cel nadrzędny związany z diagnostyką i terapią: ratowanie ludzkiego życia psychicznego

Zróbmy to razem! Давайте зробимо це разом! Let’s do this together! Zapraszamy!

BEZPIECZNY DOM ZDROWIA
BEZPIECZEŃSTWO W WIELU WYMIARACH

PRAWO MIĘDZYNARODOWE

Forma budynku nawiązuje do znaku graficznego Czerwonego Krzyża i chroni obiekt zgodnie z zasadami międzynarodowego prawa humanitarnego – Konwencji Genewskiej.

BUDYNEK BEZPIECZNY

Jest obiektem o podwyższonym standardzie bezpieczeństwa. W razie zagrożenia mobile skrzydła budynku AUTOMATYCZNIE się zamykają chroniąc pacjentów i personel przed ostrzałem i odłamkami

SATELITARNA SYGNALIZACJA OCHRONA

Budynek chroniony przez zintegrowany system satelitarny dedykowany obiektom medycznym.

BEZPIECZEŃSTWO EPIDEMIOLOGICZNE

Bio ActiW – to jedna z wielu innowacyjnych technologii które mają być składowymi budynku. Metoda dezynfekcji przez zamgławianie suchą mgłą pozwala na skuteczną eliminację patogenów w powietrzu. To w budownictwo novum.

INNOWACYJNE KNOW – HOW

Jest obiektem niespotykanym, którego aspekt architektoniczny w polaczeniu z innowacjami w budownictwie i kreowaniu przestrzeni wspólnych w duchu Nowego Europejskiego Bauhausu, użycie materiałów z recyklingu,modułowa technologia, nowoczesne podejście do zasobów: wodne „reuse”, energia odnawialna, aktywne uczestnictwo społeczności lokalnej w procesie planowania, w końcu międzynarodowy kontekst i konieczność „dziejowa” – stanowią o jego znaczeniu.

SKALOWALNOŚĆ I MULTIPLIKACJA – EKOSYSTEM ZDROWIA

To zarazem oaza – miejsce rehabilitacji, wyciszenia i zdrowia dla ofiar wojny na Ukrainie ale też obiekt mogący być implementowany w miejsca zapalne na całym świecie.

BUDYNEK NA PLANIE REDCROSS

IDEA JEDNOŚCI

M-30 / Droga Jednosci Ukrainy / Droga Jedności Międzynarodowej.

Międzynarodowa droga M30 / ukr. Автошлях М 30 / – droga o znaczeniu międzynarodowym na Ukrainie, powstała 28 kwietnia 2021 roku w wyniku połączenia istniejących wcześniej magistrali M04 i M12. Ze swoją długością ponad 1400 kilometrów stanowi najdłuższą arterię w Ukrainie. Trasę utworzono w ramach obchodów 30-lecia niepodległości Ukrainy. Znana jest także jako Droga Jedności / ukr. Дорога єдності/. W ramach kampanii na rzecz realizacji projektu: RED CROSS MED.CENTER, władze samorządowe już trzech miast Ukrainy, podjęły decyzje o przekazaniu działek pod tą inwestycję. To Stryj, Brzeżany i Tarnopol gdzie ma być realizowany projekt RED CROSS MED.CENTER. Tym samym międzynarodowa droga M30 ma się stać Droga Jedności Międzynarodowej we wspieraniu narodu Ukraińskiego w walce o wolność i pokój. Także w ujęciu metaforycznym: Droga Jedności w kontekście RED CROSS MED.CENTER stać się ma nie tylko symbolem zjednoczonej Ukrainy ale i zjednoczonej Europy i wolnego świata, w dążeniu do uzdrowienia sytuacji geopolitycznej – końca wojny na Ukrainie.

ETAP I

DIAGNOZA – KONCEPCJA RED CROSS MED CENTER 4 DESIGN DAYS / KATOWICE / Polska 2023 – ZREALIZOWANY

ETAP II

SZKICE KONCEPCYJNE – OPRACOWANIE FUNKCJONALNOŚCI WIZYTY STUDIALNE NA UKRAINIE: LWÓW, ŚWIRZ, STRYJ, BRZEŻANY, TARNOPOL SPOTKANIA Z WŁADZAMI SAMORZADOWYMI – W REALIZACJI

PROJEKT JEST SKALOWALNY – WIELKOŚĆ OBIEKTÓW ZALEŻY OD KONKRETNYCH FUNKCJI KTÓRE DEFINIUJĄ WŁADZE SAMORZĄDOWE ETAP TEN JEST W TRAKCIE REALIZACJI WE WSPÓŁPRACY Z ARCHITEKTAMI UKRAINY I WŁADZAMI LOKALNYMI NA TERENIE UKRAINY planowane zakończenie procesu: 31.03.2024

ETAP III

PROMOCJA PROJEKTU RED CROSS MED.CENTER W POLSCE I ZA GRANICĄ – KALENDARIUM – W REALIZACJI

26-29 stycznia 2023

4 Design Days 2023 w Katowicach.

Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach. Inauguracja projektu RED CROSS MED CENTER

15 maja 2023

TRANS/IT/US

interdyscyplinarna wystawa w procesie Polska, Włochy, Ukraina Świrz-Lwów-Kraków-Wenecja-Wrocław-Kraków międzynarodowy projekt AYA Found i Biennale Sztuki Mediów WRO w kontekście wojny w Ukrainie – prezentacja idei RED CROSS MED. CENTER
Wenecja – wręczenie kamienia węgielnego Żywioły by A. Janicki

20 maja 2023

BIENNALE ARCHITEKTURY W WENECJI DNA UKRAINA

15 czerwca 2023

STRYJ / Ukraina

spotkanie z władzami samorządowymi – określenie ram współpracy wyznaczenie pierwszej lokacji RED CROSS MED CENTER

2-6 lipca 2023

Kongres UIA w Kopenhadze

25-27 sierpnia 2023

Wystawa w Gdyni.

20-21 września 2023

KIAF – Krakow International Interior&Architecture Fair,

Expo Kraków – wystawa projektów z Ukrainy i Polski z uroczystą prezentacją projektu RED CROSS MED CENTER z udziałem władz Ukrainy i Polski oraz SARP i Małopolskiej Izby Architektów RP.

21-22 września 2023

Kongres Odbudowy Ukrainy COMMON FUTURE – Targi Poznańskie 2023 / 1000 uczestników, 40 debat z udziałem 100 prelegentów /

29 września – 1 października 2023

Festiwal Architektury WIEŻA we Lwowie / AYA FOUND Wenecja, zamek Świrz – Ukraina

3-4 października 2023

Udział w Tygodniu Architektury w Madrycie

12-13 października 2023

Międzynarodowa konferencja „UREHERIT: Architects for heritage in Ukraine: recreating identity and memory”. Lwów – Ukraina

26-27 października 2023

Udział w Biennale Architektury w Krakowie. Wystawa prac architektów Ukrainy. Wystawa projektów z Ukrainy i Polski z uroczystą prezentacją projektu: RED CROSS MED.CENTER z udziałem władz Ukrainy i Polski oraz środowiska architektonicznego i budowlanego.

26 października 2023

Finisaż wystawy TRAN/IT/US Świrz-Lwów-Kraków-Wenecja-Wrocław-Kraków – podsumowanie międzynarodowego projektu AYA Found i Biennale WRO

26-29 stycznia 2024

4 Design Days 2024 w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach

W ramach propagowania idei RED CROSS MED.CENTER pracuje:

  • Komisja Ekspertów Narodowego Stowarzyszenia Architektów ds. odbudowy,
  • Fundacja Izby Architektów NSAU,
  • Stowarzyszenia Architektów Polskich,
  • Izba Architektów RP.

Przygotowywana jest też kampania informacyjno-promocyjna RED CROSS MED CENTER w Polsce i za granicą m. in. w USA, krajach UE we współpracy z Komisją Europejską oraz na terenie Japonii we współpracy z PORT OF HUMANITY TSURUGA

ETAP IV

WYBÓR PARTNERA STRATEGICZNEGO PROJEKTU RED CROSS MED.CENTER OPRACOWANIE RAM PRAWNYCH I MODELU INWESTYCYJNEGO OPRACOWANIE WYTYCZNYCH PROJEKTOWYCHSTWORZENIE KOSZTORYSU INWESTORSKIEGO – W REALIZACJI

ETAP V

PRACE PROJEKTOWE RED CROSS MED.CENTER OPRACOWANIE WYTYCZNYCH TECHNOLOGICZNYCH UMOWY Z PARTNERAMI STRATEGICZNYMI.

Pozyskanie dokumentacji potrzebnej do projektowania i uzyskania pozwolenia na budowę na terenie Ukrainy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy, mapy geodezyjne, dokumentacja geotechniczna gruntu, warunki techniczne dostaw mediów; PROJEKT KONCEPCYJNY – W REALIZACJI

ETAP VI

DOBÓR PARTNERÓW – KNOW-HOW/ IN CORPORE, AGH, UJ, UR, ASP, SANO, BIOACTIW BIOMIMETYKA /INTERDYSCYPLINARNE PRACE PROJEKTOWE – W REALIZACJI

ETAP VII

PRACE PROJEKTOWE RED CROSS MED.CENTERPROJEKT BUDOWLANY

ETAP VIII

PRACE PROJEKTOWE RED CROSS MED.CENTER – uzyskanie pozwolenia na budowę i ewentualnie innych poprzedzających to pozwolenie decyzji, zgód I uzgodnień; PROJEKT WYKONAWCZY

ETAP VIII

PRZETARG NA GŁÓWNEGO WYKONAWCĘ

ETAP IX

UZBRAJANIE TERENU, PRACE BUDOWLANEW, MONTAŻOWE

ETAP X

ODDANIE DO UŻYTKOWANIE

AYA Found / program: Kultura Futura Świt / program e-POLIS

Projekt RED CROSS MED. CENTER realizowany jest w ramach działalności statutowej fundacja AYA Found realizującej programy:

  • Kultura Futura którego zwieńczeniem jest Międzynarodowe Biennale Sztuki i Technologii Przyszłości e-POLIS / Kraków 2023
  • Kultura Futura Świt dedykowany pomocy dla obywateli Ukrainy na terenie Polski i Ukrainy

KONTAKT UA

Aleksander Baranowski
NSAU, koordynator projektów
+380 67 329 1167
alex.baranowski@ukr.net

KONTAKT PL

Aleksander Janicki
Prezes AYA Found
Członek Komisji Ekspertów Narodowego Stowarzyszenia Architektów Ukrainy ds. odbudowy i współpracy międzynarodowej.
+48 793397963
alekjanicki@gmail.com
swit.kulturafutura.eu
aptekagallery.com
kulturafutura.pl
alekjanicki.eu
performspace.eu
hiq.com.pl

Pawilon Polski na Expo 2005 w Aichi w Japonii we współpracy z K. Ingardenem i biurem Ingarden&Ewy Architekci

2004

Nagroda w ogólnopolskim konkursie na opracowanie koncepcji architektonicznej Pawilonu Polskiego na Expo 2005 w Aichi, Japonia;

2005

Nagroda Specjalna Prezydenta Miasta Krakowa w konkursie SARP Kraków „Projekt Roku 2004 – Realizacja Roku 2004” w kategorii w kategorii Projekt Roku 2004 za projekt Pawilonu Polski Expo 2005, Aichi, Japonia, I nagroda w konkursie SARP Projekt Roku 2004 dla Pawilon Polski Expo 2005, Aichi, Japonia, SARP Kraków

2006

Honorowe wyróżnienie w konkursie Orły REFE / 2005 dla inwestycji Polski Pawilon Expo 2005, Aichi, Japonia, Medal SARP „Za wybitne dzieło architektoniczne zrealizowane w roku 2005” dla obiektu Pawilon Polski Expo 2005, Aichi, Japonia; Nagroda I stopnia Ministra Budownictwa „Za wybitne osiągnięcia twórcze w dziedzinie Architektury i Budownictwa” za zrealizowany projekt Pawilonu Polskiego na światowej wystawie Expo 2005, Aichi, Japonia; Nagroda Roku SARP 2005 dla obiektu Polski Pawilon na światową wystawę Expo 2005, Aichi, Japonia /

2007

I nagroda w Konkursie o Nagrodę im. Macieja Nowickiego za innowacyjne rozwiązania w architekturze polskiej – Edycja I – „Architektura koloru” dla Pawilonu Polski na wystawie Expo 2005, Aichi, Japonia; I nagroda w międzynarodowym konkursie ContractWorld 2007 (Hanower, Niemcy) dla projektu Pawilonu Polski Expo 2005, Aichi, Japonia w kategorii „Przestrzenie ekspozycyjne”. Centrum Zaawansowanych Technologii Multimedialnych – MULTI LAB Małopolski Park Technologii Informacyjnych Ośrodek Innowacyjności Krakowskiego Parku Technologicznego 2014I nagroda za kompleksowy projekt studia i przestrzeni ekspozycyjnej nowej generacji łączącej high-tech z low-tech.

Pawilon Józefa Czapskiego, oddział Muzeum Narodowego w Krakowie

2016

Pawilon Józefa Czapskiego, najnowszy budynek Muzeum Narodowego w Krakowie, otrzymał wyróżnienie Konkursie na Wydarzenie Muzealne Roku 2016 „Sybilla”, organizowanym przez Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów w kategorii „Inwestycje”.

Trzecia Nagrodę w kategorii Architektura Użyteczności Publicznej konkursu o Nagrodę Województwa Małopolskiego im. Stanisława Witkiewicza za najlepsze, współczesne realizacje architektoniczne sprzyjające ochronie i kształtowaniu krajobrazu kulturowego Małopolski.

Opera Leśna 6D – Nowy Wymiar. Sopot

2016

I miejsce w konkursie na projekt koncepcyjny muzeum miejsca w przestrzeni Opery Leśnej w Sopocie.

Zamek Królewski na Wawelu – Centrum Multimedialne. Kraków

2019

I miejsce w konkursie na projekt koncepcyjny i wykonawczy wraz z realizacją Centrum MulƟmedialnego na Wawelu

Dom Mikołaja Kopernika w Toruniu

2022

EMYA – European Museum of the Year Award – Specjalne Wyróżnienie dla Domu Kopernika w Toruniu.

EMYA – European Museum of the Year Award
To najważniejsza europejska nagroda muzealna, przyznawana od 1977 r. przez Europejskie Forum Muzeów. EMYA. Prestiżowe wyróżnienie dla muzeów europejskich, której celem jest nagrodzenie najcenniejszych wydarzeń w europejskim sektorze muzealnym. Nagroda przyznawana jest od 1977 roku przez European Museum Forum (EMF) – niezależną organizacja pozarządową, której misją jest promowanie innowacji w muzealnictwie i zachęcanie do wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między muzeami w całej Europie. EMF działa pod auspicjami Rady Europy.

Teatr KTO w Krakowie
we współpracy z M. Twardowski Architektura

2022

Tytuł Modernizacja Roku 2021 w kategorii Pamięć miejsc historycznych w konkursie Modernizacja Roku & Budowa XXI w. w Polsce;

II miejsce w kategorii Architektura użyteczności publicznej w 11. edycji konkursu o Nagrodę im. Stanisława Witkiewicza za najlepsze realizacje architektoniczne sprzyjające ochronie i kształtowaniu krajobrazu kulturowego Małopolski.;

Nominacja w XXVI edycji konkursu „Polski Cement w Architekturze” na najlepszą realizację architektoniczną z użyciem technologii żelbetowej wykonaną i przekazaną do użytku do końca 2021 r. przyznana przez STOWARZYSZENIE ARCHITEKTÓW POLSKICH.

Aleksander Janicki
Prezes AYA Found / Kultura Futura Świt

Art. Aleksander Janicki – polski artysta intermedialny, projektant, autor innowacyjnych projektów w dziedzinie architektury, architektury krajobrazu i wnętrz, performer, grafik, fotograf, rzeźbiarz scenograf, twórca wideo i instalacji semi- i interaktywnych, w tym struktur multi-sensorycznych, site-specific i w przestrzeni publicznej. Kurator, autor projektów z dziedziny multimediów, projektowania graficznego, ekspozycji wystawienniczych opartych o nowe technologie (AR, VR, AI, holografia, immersja). Laureat licznych nagród w Polsce i za granicą m. in. za interdyscyplinarną twórczość łączącą nowe technologie i architekturę w tym, między innymi:

Nagroda I stopnia Ministra Budownictwa „Za wybitne osiągnięcia twórcze w dziedzinie Architektury i Budownictwa” za zrealizowany projekt Pawilonu Polskiego na światowej wystawie Expo 2005, Aichi, Japonia (z pracownią Ingarden&Evy Architekci), Nagroda Roku SARP 2005, Nagroda Specjalna Prezydenta Miasta Krakowa w konkursie SARP Kraków „Projekt Roku 2004 – Realizacja Roku 2004”, I nagroda w konkursie SARP Projekt Roku 2004, Honorowe wyróżnienie w konkursie Orły REFE 2005 dla inwestycji Polski Pawilon Expo 2005, I nagroda w międzynarodowym konkursie ContractWorld 2007 (Hanower, Niemcy) w kategorii „Przestrzenie ekspozycyjne”, Wydarzenie Muzealne Roku 2016 „Sybilla” dla Pawilonu J. Czapskiego o. Muzeum Narodowego w Krakowie (wystawa stała), Wydarzenie Muzealne Roku Sybilla 2016 oraz wyróżnienie specjalne EMYA European Museum of the Year Award 2022 za multimedialne Muzeum Kopernika w Toruniu, nagrodzony w ogólnopolskim konkursie za unikalną realizację w zbytkowej tkance miasta, uhonorowany tytułem Modernizacja Roku & Budowa XXI wieku 2022 za budynek Teatru KTO w Krakowie.

Autor innowacyjnych koncepcji w duchu NEB: Wesoła Hub, Red Cross Med Center, HHous i Aqua Haus. Reżyser akcji w przestrzeni publicznej i o charakterze hybrydowym, w tym parateatralnych i opartych na technologii projekcji wielkoformatowych, mappingu i wielokanałowego dźwięku strefowego.

Założyciel Formacji HiQ i Big Data Collective. Prezes Fundacji AYA Found, twórca: Forum Kultura Futura, Międzynarodowego Biennale Kultura Futura e-POLIS i Creative Industry Platform. Właściciel Galerii i! , Apteka Janicki Gallery, PerForm. Wieloletni wykładowca na ASP w Krakowie. Jego prace znajdują się w zbiorach w Europie, Azji, Ameryce Północnej. Regularnie wystawia w Japonii. Od 2022 AYA FOUND wspiera ludność uchodźczą, zajmuje się edukacją i promocją kultury Ukrainy. Wystawia w Ukrainie (2023-24) wspierając międzynarodowe centrum współpracy w Zamku Swirz we współpracy z Narodowym Stowarzyszaniem Architektów Ukrainy. Realizuje autorski projekt, we współpracy z architektami z Ukrainy, RED CROSS MED CENTER – sieci punktów diagnostycznych i terapeutycznych na terenie Ukrainy.


W celu promowania idei RED CROSS MED CENTER pracuje Komisja Ekspertów Narodowego Związku Architektów ds. Odbudowy, Fundacja Izby Architektów NSAU, Stowarzyszenie Architektów Polskich, Izba Architektów RP. NSAU aktywnie uczestniczy tworzeniu ukraińskiego kodeksu budowlanego / seminariach firm partnerskich w Kijowie i innych miastach kraju.

Przygotowywana jest też kampania informacyjno-promocyjna RED CROSS MED CENTER w Polsce i za granicą w tym w szczególności w Stanach Zjednoczonych, krajach UE we współpracy z Komisją Europejską oraz w Japonii we współpracy z Port of Humanity Tsuruga Museum.

Zapraszamy do współpracy.

Ambasadorowie

prof. Andrzej Jajszczyk
AGH University of Science and Technology

Polski naukowiec, profesor nauk technicznych, specjalizujący się w sieciach i węzłach telekomunikacyjnych, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, dyrektor Narodowego Centrum Nauki w latach 2011–2015, wiceprzewodniczący Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych.

prof. Bogdan De Barbaro
profesor nauk medycznych

Polski lekarz psychiatra i terapeuta, profesor nauk medycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek Polskiej Akademii Umiejętności, Międzywydziałowej Komisji Interdyscyplinarnej; Komisji Etyki w Nauce. Członek zarządu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

prof. Akiko Kasuya
Kyoto City University of Art

Kurator w Narodowym Muzeum Sztuki w Osace (Japonia), w latach 1991 – 2008. Profesor na najstarszej uczelni artystycznej w Japonii – Kyoto City University of Art. Do szczególnych osiągnięć należy promocja polskiej sztuki w Japonii. Od lat współpracuje z art. Aleksandrem Janickim m. in. będąc kuratorką i organizatorką wystaw na tertenie Japonii.

Jan Tombiński
dyplomata, ambasador Unii Europejskiej na Ukrainie (2012–2016)

Polski historyk i dyplomata, w latach 1996–1998 ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Słowenii, w latach 2001–2006 we Francji, w latach 2007–2012 stały przedstawiciel RP przy Unii Europejskiej, następnie ambasador Unii Europejskiej na Ukrainie (2012–2016) i przy Stolicy Apostolskiej (2016–2020).

dr hab. inż. Sylwester Tabor
prof. URK (360)Rektor Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie

Polski naukowiec, specjalista z zakresu zarządzania, mechanizacji, informatyzacji oraz optymalizacji procesów produkcji rolniczej, członek Polskiego Towarzystwa Inżynierii Rolniczej, a także Rady naukowej ds. Strategicznych Kierunków Rozwoju Małopolski.

prof. Jerzy Niewodniczański
Fizyk i geofizyk

Pracownik i profesor Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej AGH. Dziekan Wydziału Fizyki i Techniki Jądrowej AGH (1990–1993), prorektor AGH (1985–1987), prezes Państwowej Agencji Atomistyki (1992–2009)

Robert Makłowicz
dziennikarz, pisarz, publicysta

Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, zyskał popularność jako felietonista „Gazety Wyborczej”. Prowadził liczne programy kulinarne w TVP, a także był autorem książek, zdobywając Nagrodę Literacką Srebrny Kałamarz. W 2020 roku uruchomił kanał na YouTube.

Ziyad Raoof
Dyplomata, Pełnomocnik Rządu Regionalnego Kurdystanu w Polsce.

Współzałożyciel Kurdyjskiego Centrum Informacji i Dokumentacji. Członek Rady Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Laureat medalu Prezydenta Krakowa „Honoris Gratia”.

Partycypanci

Mykola Sheremeta
Architect, Chairman of the Board Lviv Regional organization of the National Union of Architects of Ukraine

Director at „Universal Proekt,” a company specializing in design and construction. Active participant in public debates, investment projects, and international collaborations. Serves as the head of the National Union of Ukrainian Architects.

Bohdan Goy
Architect, Associate Professor of Architectural Environment Design Department of Lviv Polytechnic National University

Chief architect of the Memorial to the Heroes of the Nebesna Sotnia in Lviv. Designed IT office of Global Logic and Technology for Business in Lviv. Involved in the design of the Fujikura Plant in Pidryasne village, Lviv region.

Oleksander Baranowski
Project coordinator of the National Association of Architects of Ukraine

Worked as an architect in KiewZNDIEP. From 1988 to 1991 worked at FSP Arcus in Warsaw and later in Kiev. Warsaw and then in Kiev. In 2000-2005 he was the director of the Trade Fair Office in Kiev. Office in Kiev. He then worked as editor of the Murator Ukraina magazine and as an architect.

Anhelina Yefymenko

Director of the Architecture, Design and Urbanism Center „GUNPOWDER TOWER” of the Lviv Union of Architects of Ukraine, architect at «A7 Architects» bureau, curator of cultural&art and exhibition projects, co-organizer of the International Festival of Architecture and Arts „VEZHA”. The main type of activity: conceptual projects of cultural, public and residential spaces, design of exhibition projects, management of cultural and artistic projects that popularize architecture, design, urbanism and art.

Oksana Karachun
Psychology practitioner working with refugees and people with psychological trauma Crisis psychologist. Perinatal psychologist. Psychosomatologist. Trainer of the International Association of Psychosomatics and Body Therapy. Member of the World Association for Positive and Transcultural Psychotherapy (WAPP). Member of the Eastern Ukrainian Association of ART-Therapists. Certified specialist in the method of cognitive imagery therapy. International supervisor. Author of MAK, textbooks and books.

Wsparcie

UNIHUT S.A. prowadzi działalność w zakresie produkcji konstrukcji stalowych i osprzętu technologicznego, świadczy usługi inwestycyjne, remontowe oraz modernizacyjne w branży mechanicznej, energetycznej i piecowej.

Firma posiada uprawnienia i certyfikaty do wykonywania oferowanego zakresu prac nadane przez: Urząd Dozoru Technicznego, Transportowy Dozór Techniczny, LL-C, Instytut Badawczy Dróg i Mostów oraz FIB-Services International S.A.. Dla zapewnienia wysokiej jakości świadczonych usług wdrożony został Zintegrowany System Zarządzania zgodny z normami ISO 9001:2015, ISO 14001:2015, PN-N 45001:2018.

Pliki

Wystawa Kultura Futura ŚWIT 2022-2023

To specyficzne kalendarium: swego rodzaju „raport z oblężonego miasta”, mapa pomocowej aktywności krakowian.To obrazu wojny w Ukrainie i jej reperkusje widziane w planie lokalnym, jednostkowym ale i uniwersalnym.

fot. Michał Musielak

Black Satori

Black Satori / Cricoteka 2023 / Maria Janicka, Rafał Mazur, Alek Janicki, fragmenty performance Miho Iwata, montaż, video: Tomek Głodek, Alek Janicki + EEG + Big Dada Generator. W perfo wplecione były wątki muzyki Tomka Chołoniewskiego (RIS).

fot. Michał Musielak, Nick Belevtsov

Aleksander Janicki

Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, na której studiował w latach 1984–1990.
Stworzył liczne instalacje multimedialne prezentowane w przestrzeni publicznej. Był autorem artystycznych akcji i działań parateatralnych, m.in. Visitor z serii Re-Produkcje, prezentowanej niezależnie w Münster, Kassel, Wenecji oraz na Art Forum w Berlinie, Krakowie, Warszawie, Frankfurcie nad Menem, St. Petersburgu i w Norymberdze. Wraz z Krzysztofem Ingardenem i pracownią Ingarden&Ewy Architekci współtworzył zwycięski projekt na polski pawilon na Expo 2005 w Japonii. Realizował też animacje, czołówki i inne krótkie formy filmowe dla telewizji, m.in. dla Canal+, TVP i Polsatu, m.in. czołówkę programu Makłowicz w podróży.
Założył formację HiQ, która tworzy performance audiowizualny – połączenie improwizowanej na żywo muzyki z wideoartem. Zespół występował m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Audio Art (2011), a także w przestrzeni MOCAK’u i Muzeum „Manggha”.
Jako scenograf współpracował głównie z Piotrem Bikontem i Piotrem Urbaniakiem przy ich inscenizacjach wystawianych na deskach m.in. Teatru Nowego w Łodzi, Teatru Lalek Arlekin, Teatru KTO, Teatru Bagatela, Teatru im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, Teatru Śląskiego w Katowicach i Teatru Powszechnego w Warszawie.
Był jednym z twórców i członków redakcji pisma mówionego Gadający Pies, odbywającego się w Krakowie w latach 2010–2015. Zaprosił do występów na jego scenie Jerzego Vetulaniego. W 2017 roku jako mistrz ceremonii poprowadził pogrzeb Vetulaniego.
Janicki sporadycznie udzielał się także jako aktor. W 2004 roku wystąpił w filmie Karol. Człowiek, który został papieżem w roli niemieckiego oficera Buelera, a w 2013 w krótkometrażowym mockumencie Hydrofobia.

Prezes fundacji AYA Found, inicjator programu Kultura Futura i Kultura Futura Świt (swit.kulturafutura.eu). Twórca Międzynarodowego Biennale Sztuki i Technologii Przyszłości – Kultura Futura e-Polis (kulturafutura.pl). Członek Komisji Ekspertów Narodowego Stowarzyszenia Architektów ds. odbudowy i współpracy międzynarodowej. Autor koncepcji Red Cross Med Center.

Wywiad z Aleksandrem Janickim w ramach projektu “Pracownie do wglądu”:
www.pracowniedowgladu.pl/alek-janicki/

Lily Adamowicz

Koordynatorka Apteka Janicki Gallery. Pracowała w roli tłumaczki oraz współkoordynatorki podczas wystawy Alka Janickiego Wschód – Zachód – Nieskończoność w Hirota Jinja w Nishinomiya oraz Zōjōji w Tokio. Absolwentka Porównawczych Studiów Cywilizacji i Zarządzania Kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim, doktorantka Wydziału Filozoficznego UJ, stypendystka Japan Foundation w Kansai Language Institute w Osace i Nippon Foundation x Stanford University oraz Toshiba Fellowship w Inter-University Japanese Language Center w Jokohamie. Jej zainteresowania badawcze obejmują japońską popkulturę i życie codziennie, transkulturowość i antropologię refleksyjną. Autorka książki Wizerunek mężczyzny w visual kei (2015) oraz współautorka Oblicza kawaii (2018). Współtworzyła wystawę Czerwona Nić w Galerii i! (2019) oraz wystawę Moje Harajuku w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie (2020), do której materiał zebrała podczas badań przeprowadzanych do rozprawy doktorskiej. Prowadziła liczne spotkania autorskie i wykłady gościnne, posiada bogaty dorobek publikacyjny i konferencyjny. Prywatnie weganka, introwertyczka i estetka. Kocha modę Lolita Fashion, wampiry, baśnie, metal symfoniczny, bullet journaling, zwierzęta, jogę i masło orzechowe.

Maja Gralak

Dyplom na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, 2006.
Stypendium na Wydziale Scenografii Accademia di Belle Arti Pietro Vannuci w Perugii, Włochy.
Projektuje wnętrza mieszkalne i przestrzenie użyteczności publicznej oraz meble i elementy wyposażenia wnętrz. Zajmuje się także aranżacją wystaw i scenografią. Związana z grupą projektową kumashdesign.
Na polu scenograficznym jest autorem min.: kostiumów do spektaklu dla dzieci Ptaki dziwaki, elementów scenografii do spektaklu Kabaretu Mumio Welcome Home Boys, czy dekoracji wnętrz do filmu Maryjki.
Współtworzyła z Tomaszem Wójcikiem pracownię projektową Wytwórnia21, działającą na wielu obszarach designu i upcyclingu. Wytwórnia21 pokazywała swoje realizacje, obiekty i meble na wielu wystawach i
targach designu min.: DMY International Design Festival (Berlin), Gdynia Design Days, About Design (Gdańsk), Design Weekend in Kosice, Carnevale Internazionale dei Ragazzi della Biennale di Venezia.
Wytwórnia21 storzyła aranżację kilku wystaw czasowych w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie min. wystawę Stanley Kubrick, którą w 2014 roku obejrzało 42,5 tys. widzów.
W ramach pracowni współtworzyła projekty wnętrz min. sieci sklepów dla firmy Gatta, zrealizowanych w galeriach handlowych w: Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Łodzi, Szczecinie, Gdyni, Kaliszu, Gorzowie
Wlkp., Rzeszowie, Olsztynie, Gliwicach, Kielcach, Ostrowie Wlkp, Lublinie i Koszycach.
Współpracuje z Aleksandrem Janickim i studiem PerForm od 2015 roku. W ramach współpracy powstały min. projekty aranżacji i elementów wyposażenia ekspozycji stałych: w pawilonie Józefa Czapskiego w
Krakowie, której scenariusz stworzyła Krystyna Zachwatowicz; w domu Mikołaja Kopernika w Toruniu; udostępnionych turystom wyrobisk Wielickiej Kopalni Soli min. komory Gołuchowskiego; Multimedialnego Centrum Informacyjnego na Wawelu a także projekt rewitalizacji dawnego obiektu kinoteatru Wrzos na potrzeby Teatru KTO w Krakowie.

Agnieszka Sznajder-Leśniak

Obecnie koordynator projektów mulimedialnych m.in. Centrum Multimedialnego realizowanego dla Zamku Królewskiego na Wawelu, współpracuje przy organizacji wystaw multimedialnych i pokazów mappingowych, w tym z okazji 125-lecia Teatru im. Juliusza Słowackiego.
Wieloletnia kierowniczka produkcji telewizyjnych (pracowała w telewizjach: TVP, TVN), od kilkunastu lat prowadzi własną firmę producencką, wykładowczyni Krakowskiej Szkoły Filmowej, Prezes Fundacji Wolna Sztuka, koordyntorka projektu artystyczno-edukacyjnego „Tolerancja na warsztat!”, dyrektor organizacyjny Festiwalu Filmów PO GODZINACH, absolwentka Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Podyplomowego Studium Prawa Autorskiego Wydawniczego i Prasowego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tytuły produkcji filmowych i telewizyjnych przez nią organizowanych można znaleźć na stronie: www.filmpolski.pl.

Tomek Głodek

Absolwent Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (Dyplom w Pracowni Filmu Animowanego prof. Jerzego Kuci), członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich,
reżyser i twórca autorskich filmów animowanych, wideoklipów, wizuali scenicznych oraz filmów reklamowych.
Jego animacje wyświetlane były na czołowych światowych festiwalach filmowych. Beneficjent grantów Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej.
Artystycznie współpracuje z teatrami, muzeami oraz muzykami tworząc wizuale i animowane scenografie.

Elżbieta Merta

Urodzona w 1987 roku w Sosnowcu.
Od 2007 roku absolwentka Liceum Plastycznego w Dąbrowie Górniczej.
Od 2007 do 2012 roku studentka na Wydziale Grafiki krakowskiego ASP.
Obroniła dyplom z Grafiki Projektowej w Pracowni Projektowania Książki pod kierunkiem prof. Doroty Ogonowskiej.
Zajmuje się Grafiką projektową, projektowaniem publikacji, ilustracją.

Maria Anna Janicka

Kompozytor (digital sound), skrzypek, twórca instalacji dźwiękowych w tym soundscape, pracuje komponując muzykę do teatru, w filmie jako jako asystent operatora dźwięku oraz samodzielnie jako operator dźwięku.
Absolwentka Goldsmith College w Londynie oraz University of Brighton. Członek formacji HiQ oraz Orkiestry ElektroNova. Prowadzi zajęcia umuzykalniające metodą Edwina E. Gordona.

Anna Natalicz

Skrzypaczka, absolwentka Akademii Muzycznej im. K. i G. Bacewiczów w Łodzi, magister sztuki, pedagożka, certyfikowana instruktorka zajęć umuzykalniających metodą E.E.Gordona. Współpracuje z różnymi orkiestrami, m.in. Sinfonia Iuventus, Radomska Orkiestra Kameralna. Wykonuje muzykę kameralną w duecie z tradycyjnym japońskim instrumentem koto (Nishi no Onkyo) oraz fortepianem (Clair de Lune). Prowadzi zajęcia umuzykalniające metodą Edwina E. Gordona.

Jakub Klemensiewicz

Pochodzący z Jastarni, muzyk, klarnecista, saksofonista, improwizator. Absolwent Akademii Muzycznej w Gdańsku w klasie saksofonu jazzowego dr Macieja Obary. ako młody muzyk angażuje się w wiele projektów jako klarnecista i saksofonista. Grał w kilku rozrywkowych orkiestrach. Był laureatem konkursów improwizacji jazzowej. Laureat XIX Przeglądu Młodych Zespołów Jazzowych i Bluesowych z zespołem Nordwave (Nagroda dla najlepszego zespołu). Współpracuje z wieloma artystami z różnych środowisk twórczych. W przestrzeni muzycznej dąży do stworzenia uniwersalnego języka pomiędzy artystami, z którymi dzieli scenę, ale także między twórcą i odbiorcą.

Justyna Kamińska

Historyk sztuki i filolożka włoska, doktorantka na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez kilka lat mieszkała w Holandii, gdzie założyła fundację Meet Maastricht, organizującą wydarzenia kulturalne dla studentów i imigrantów. Autorka scenariuszy do smartphonowych gier miejskich. Chętnie angażuje się w projekty, które w wartościowy sposób łączą nowoczesne technologie z promocją sztuki i dziedzictwa. W wolnym czasie śpiewa w chórze i odkrywa dziką przyrodę Polski.

Katarzyna Ziółkowska

Studentka kierunku Sztuka i Media na jednej z krakowskich uczelni artystycznych, w przyszłości pewnie informatyki oraz scenografii. Swoje przyszłe życie wiąże z działalnością w branży kreatywnej i tworzeniem gier komputerowych. Poza pracą i nauką, wolny czas zajmuje jej fotografia, literatura, muzyka, kino, teatr i praktyka jogi.

Weronika Nagawiecka

Początkująca studentka historii sztuki i teatrologii, swoje przyszłe życie wiąże ze sceną teatralną; poza pracą i nauką, wolny czas zajmuje jej fotografia, literatura, muzyka i rozmowy w kawiarniach.

Zuzanna Leśniak

Początkująca motion designer, grafik, montażystka. Tłumacz, certyfikowana nauczycielka angielskiego. Mieszka gdzieś pomiędzy Polską a Anglią. Pasjonatka śpiewu, popkultury Amerykańskiej i Japońskiej, języków obcych, psychologii, hobbystycznie realizatorka dźwięku. Oficjalnie chodząca encyklopedia wiedzy „bezużytecznej” – osoba do której należy się zwrócić by dowiedzieć się na przykład ile lat żyją gekony, lub jaka jest oficjalna nazwa wrześniowej pełni księżyca. Szczęśliwa pracując przy komputerze, a najszczęśliwsza przebywając w towarzystwie kotów.

Rafał Mardyła

Absolwent krakowskiego ZSŁ im. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku, student Akademii Górniczo-Hutniczej oraz młody, specjalizujący się w UNITY programista. Na co dzień – towarzyski, człowiek wielu zadań i hobby, a w pracy – skupiony i wytrwały. Woli tworzyć swoje własne kody, ale stara się rozwiązać każdy powierzony mu problem. Jego wady? Długo śpi i pracuje w nocy. Ale przecież liczą się efekty!

Arkadiusz Wilczyński

Magister inżynier Telekomunikacji na wydziale Informatyki, Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie. Interesuje się sportem (narciarstwo, snowboard, rower, pływanie, piłka nożna, kitesurfing), muzyką klasyczną, kinem, psychologią i nowoczesnymi technologiami.

Mateusz Barski

Uniwersytet Jagielloński – Instytut Sztuk Audiowizualnych, Publishing School of Media. Od lat pracuje jako motion designer. Współpracował z klientami z Francji, Anglii, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, Japonii. Od 2016 roku freelancer. Brał udział w licznych koncertach i projektach muzycznych – kompozycja muzyki elektronicznej, field recording, animacje komputerowe. Współpracował przy etiudach filmowych. Gra na gitarze, nurkuje.

Katarzyna Stojek

Absolwentka Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego na kierunkach Wzornictwo oraz Art & Desing. Początkujący graphic designer. Niepoprawna perfekcjonistka. Interesują ją działania z pogranicza sztuki i dizajnu. Hobbystycznie szyje kreacje dla siebie i przyjaciół. Pasjonatka wszelakich odmian camelia sinensis (herbaty), produkcji Park Chan-wook’a, Shin’ichiro Watanabe i Guillermo del Toro. Zwolenniczka kameralnych wieczorów w dobrym towarzystwie.

Anna Rogóż

Studentka scenografii Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz absolwentka Digital Visual Design na Aalto University. Asystentka w Pracowni Kostiumu prowadzonej przez Katarzynę Borkowską na krakowskiej ASP. Współpracowała przy tworzeniu scenografii i kostiumów w Teatrze Ludowym, Teatrze Starym, TR Warszawa. Ostatnio zajmuje się tworzeniem przestrzeni zarówno teatralnych jak i wirtualnych.

Teatr KTO
Nowa siedziba

Nowa siedziba KTO

Teatr KTO jest teatrem niezwykłym, i takie też są jego dzieje. To prawdziwy teatr peregrynujący, po kraju i po świecie, sięgający do tradycji, wręcz do archetypów – rytuałów, procesji, moralitetu, spektaklu ulicznego, nawet tumultu, zdarzeń ad hoc. Przedziwnie konsekwentnym zrządzeniem losu, do tej pory Teatr KTO nie miał własnej, stałej siedziby, niczym tytułowy Peregrinus. Sytuacja z pewnością była twórcza, sądząc po znakomitych efektach artystycznych działań, lecz i niepewna… To może ulec teraz realnej poprawie, na rzecz większej stabilności.

Nowa siedziba, planowana według koncepcji artysty Aleksandra Janickiego i projektu tego autora oraz architekta Mariusza Twardowskiego z zespołem, wydaje się być idealnym miejscem dla KTO. Może zakrawać to na paradoks, że teatr wędrowny zostanie zamknięty w jednej, pudełkowej kubaturze typu black box… lecz to tylko pozory. Siedziba, zlokalizowana przy ulicy Zamoyskiego w Krakowie, w miejscu znanym szerszej publiczności jako dawne kino „Wrzos”, będzie punktem wyjścia, oparciem dla szerszych działań w przestrzeni. Tak, jak było to do tej pory, jednak w oparciu o komfort własnego domu, do którego może powrócić zdrożony pielgrzym.

Zdaniem autorki tych słów, sama wspomniana lokalizacja ma genius loci zupełnie zgodny z duchem spektakli KTO. To nastrój poetycki, nostalgiczny, pod magicznym wzgórzem Krzemionek (znanym z legendy o czarnoksiężniku Twardowskim) i bujnym, starym parkiem im. Bednarskiego. To aura Podgórza, niegdyś niewielkiego, lecz samodzielnego miasta na prawym brzegu Wisły, a od nieco ponad stu lat dzielnicy Krakowa. Ulica Zamoyskiego, przebiegająca równolegle do krawędzi parku, pod samą „górą”, ma charakter z przełomu wieku XIX i XX – z kulminacjami w postaci dwóch imponujących, ceglanych budowli sakralnych, w typie dumnej architektury narodowej z okresu poprzedzającego odzyskanie niepodległości. Sama siedziba byłego kina, przebudowana w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, mieściła niegdyś przytułek. Jej główną cechą jest nadal śliczna – mimo dodatków sprzed czterdziestu lat – fasada, o neobarokowym kształcie, pochodząca z początku okresu międzywojennego. Jak pisał w 1903 r. Kazimierz Mokłowski, znany lwowski architekt, obiekty takie mają „miłe oku formy”… miękko spływające, rodzime, zakorzenione w tradycji.

Właśnie ta fasada, oczyszczona ze zmian, zostanie jako znak i symbol miejsca, jako świadek historii. Da widzom i przechodniom pole dla własnej, swobodnej interpretacji, np. jako maska teatralna czy scenograficzna zastawka. Za nią i obok niej, respektując jej autentyczną materię, rozegra się projektowany spektakl nowej, funkcjonalnej przestrzeni teatralnej. Logiczna kompozycja nie narusza charakteru niewielkiej działki, lecz doskonale go uzupełnia. Autorzy projektu świetnie wpisali tu wiele, niezbędnych dla funkcjonowania teatru, komponentów. To elementy wejść, foyer z koniecznym programem (kasy, szatnie, komunikacja, toalety), galerii, przestrzeni sali teatralnej i wielofunkcyjnej, kawiarni, zaplecza. Układ brył jest warstwowy. Kolejno są to: pozostawiona fasada, uzupełniona o element wejścia z reliefem logo Teatru, przeszklone bufory w postaci dwukondygnacyjnego foyer, czarna bryła mieszcząca scenę z możliwością co najmniej czterech aranżacji widowni, z otwieralnym dachem – okiem, białe prostopadłościany funkcji towarzyszących, w tym kawiarni. Co więcej, nowym bryłom towarzyszą ogrody – zieleń wewnętrzna, zielone tarasy i ogród z tyłu działki, stapiający się zielenią z sąsiadującą, bujną florą parkową. Jest też wgląd w litą skałę Krzemionek przez przeszklenia w posadzce foyer.

Tak czytelna sekwencja przestrzeni nowej siedziby – od uroczej fasady, przez machinę teatru po tajemniczy ogród, początkowo niewidoczny, z możliwością projekcji w kinie letnim – służy teatrowi i samemu życiu. Nie komplikuje nic nadmiernie, lecz ułatwia działanie wyobraźni potencjalnego widza, swoją obecnością i treścią stosownie ożywia senną przestrzeń miejską i oddaje całe pole sztuce. Kto pozostanie obojętny na tak inspirującą propozycję?

Tekst: Marta A. Urbańska, dr inż. arch. IARP SARP

Autorzy:
Projekt koncepcyjny: art. Aleksander Janicki.
Projekt architektoniczny: art. Aleksander Janicki, arch. Mariusz Twardowski.
Współpraca autorska: arch. Agnieszka Żabicka, arch. Barbara Leśniak, arch. Wnętrz Maja Gralak.
Współpraca: arch. Wojciech Wokan, arch. Mariusz Pers, arch. Krzysztof Grzędziel.
Prezentacja: Produkcja SAV- Studio ART.V.
Koncepcja: Aleksander Janicki.
Wizualizacje: Piotr Sternadel.
Opracowanie graficzne: Ela Merta.
Wideo – scenariusz: Aleksander Janicki.
Animacja: Tomek Głodek.

Mapping
Teatr im. Juliusza Słowackiego

Najpiękniejszy polski teatr. Najnowocześniejsza technologia. Największy pokaz mappingu na pojedyńczym gmachu w Polsce!

Spektakularne i jedyne w swoim rodzaju widowisko, zrealizowane z rozmachem jakiego jeszcze w Polsce nie było. 270 stopni multimedialnej projekcji w rekordowej rozdzielczości. 3172 m2 video mappingu 3D. 165 tysięcy lumenów światła. Przestrzenny, 9-kanałowy dźwięk.

Wspaniały krakowski artysta, twórca instalacji multimedialnych i wideo – Aleksander Janicki – przy użyciu najnowocześniejszych projektorów zamieni trzy fasady budynku Słowaka w wielki ekran, w magiczny portal do naszej historii.

Premiera: 6 grudnia 2018

Widowisko odbywa się w ramach projektu „Wyspiański Wyzwala” dofinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Funduszu Promocji Kultury.

JAPONIA 2019/20
Aleksander Janicki
Multimedia Solo Exhibition

30.XI.2019, świątynia Zojoji

Wystawa: East – West – Infinity / Poland – Japan 2019 Aleksandra Janickiego jest kolejną z cyklu wystaw wielowątkowych. W 2019 roku głównym kontekstem wystawy jest 100. rocznica nawiązania stosunków międzynarodowych między Polską a Japonią.

Ekspozycja składa się z prac Aleksandra Janickiego i obejmuje rzeźby, instalacje multimedialne, malarstwo, grafikę i fotografię, a także innowacyjne prace interaktywne z zakresu nowych mediów, w tym technologii rozszerzonej rzeczywistości (AR) i wirtualnej rzeczywistości (VR).

Multidyscyplinarnej ekspozycji towarzyszyła prezentacja projektów wystawienniczych związanych z najwybitniejszymi przejawami polskiego dziedzictwa kulturowego, takimi jak: Zamek Królewski na Wawelu w Krakowie, Muzeum Mikołaja Kopernika w Toruniu, Muzeum Narodowe w Krakowie, a przede wszystkim – wielokrotnie nagradzany projekt polskiego pawilonu na Expo 2005 w Japonii.

Celem wystawy było przybliżenie Japończykom najważniejszych twórców polskiej kultury, m.in. Mikołaja Kopernika, Fryderyka Chopina, Bronisława Piłsudskiego czy Marii Curie-Skłodowskiej.

Twórczość Aleksandra Janickiego od wielu lat wchodzi w dialog z kulturą japońską. Liczne projekty w Polsce i Japonii oraz odbiór jego sztuki w Kraju Kwitnącej Wiśni jest tego najlepszym dowodem. To także doskonały przykład wieloletniej, owocnej współpracy artystycznej polskiego twórcy ze środowiskiem artystów japońskich – widoczny znak dialogu między kulturami obu narodów.

Świątynia Zōjō-ji Treasures Gallery

増上寺オブジェクト 宝物展示室

Nimb

Aleksander Janicki
Drewno polichromowane pokryte płatkami złota
Kraków 2019

光背

アレクサンデル・ヤニツキ
金箔で覆われたポリクローム・ウッド
ポーランド クラクフ 2019

Tōkaido

Podróż
Aleksander Janicki
fotografia

東海道


アレクサンデル・ヤニツキ
写真

Fotografia wernakularna

Autentyczne prace znalezione i uratowane przez Aleksandra Janickiego przed zniszczeniem w Ōtsu w Świątyni Serca Księżycowego. Miało to miejsce w czasie prowadzonej przez artystę wyprawy polsko-japońskiej szlakiem Tōkaido z Katarzyną Janicką i Masakazu Miyanagą w 2014 roku

日本のヴァナキュラー写真

アレクサンデル・ヤニツキは2014年にカタジナ・ヤニツカと宮永匡和
と東海道に沿って旅をした。その時、大津市にある月心寺で発見し、
破壊から救助した本物の写真である。

Kamienie milowe

マイルストーン

„Żywioły I – Fryderyk Chopin”

Aleksander Janicki
Ceramika pokryta złotem płatkowym
Kraków 2019

元素 I ‒ フレデリック・ショパン

アレクサンデル・ヤニツキ
金箔で覆われたセラミックス
ポーランド クラクフ 2019

„Żywioły II – Andrzej Wajda”

Aleksander Janicki
Ceramika pokryta złotem płatkowym
Kraków 2019

元素 II ‒ アンジェイ・ワイダ

アレクサンデル・ヤニツキ
金箔で覆われたセラミックス
ポーランド クラクフ 2019

„Żywioły III – Mikołaj Kopernik”

Aleksander Janicki
Ceramika pokryta złotem płatkowym
Kraków 2019

元素 III ‒ ニコラウス・コペルニクス

アレクサンデル・ヤニツキ
金箔で覆われたセラミックス
ポーランド クラクフ 2019

„Palimpsest”

Aleksander Janicki
technika mieszana
Kraków 2014

パリンプセスト

アレクサンデル・ヤニツキ
ミクスチャーテクニック
ポーランド クラクフ 2014

Złote zgłoski

Autentyczne sygnatury made by Janicki
Sygnatury najwybitniejszych Polaków

黄金音節

本人のサインmade by Janicki
優れたポーランド人のサイン

Andrzej Wajda

アンジェイ・ワイダ

“Niewidzialne miasta I”

Aleksander Janicki
Technika mieszana
Kraków 2015

目に見えない都市I

アレクサンデル・ヤニツキ
ミクスチャーテクニック
ポーランド クラクフ 2015

Pixels

Aleksander Janicki
Technika mieszana
Apteka Janicki Gallery, Kraków 2019

Pixels

アレクサンデル・ヤニツキ
ミクスチャーテクニック
アプテカ ・ヤニツキ・ギャラリー ポーランド クラクフ 2019

„Niewidzialne miasta”

Aleksander Janicki – scenariusz, reżyseria, video
Miho Iwata – taniec
Tomasz Chołoniewski (członek formacji HiQ) – muzyka improwizowana

目に見えない都市

パフォーマンス
脚本 監督 ビデオ アレクサンデル・ヤニツキ
ダンス 岩田美保
即興音楽 トマス・ホウォニエフスキ (HiQフォーメーションのメンバー)

„BlackOut II”

Performance audio-wizualny, Formacja HiQ
Muzyka intuitywna, VR (virtual reality)

BlackOut II

オーディオ ビジュアル・パフォーマンス、 HiQ
フォーメーション
直感的音楽、 VR (バーチャル・リアリティ)

„Black Garden”

Instalacja interaktywna

ブラックガーデン

相互作用インスタレーション

„Korekta widzenia”

Aleksander Janicki
Kraków 2019

視力矯正

アレクサンデル・ヤニツキ
クラクフ 2019

„Niewidzialne miasta II”

Aleksander Janicki
Technika mieszana
Kraków 2018

目に見えない都市II

アレクサンデル・ヤニツキ
ミクスチャーテクニック
ポーランド クラクフ 2018

Help!

Aleksander Janicki
performance
Tokio 2019

Help!

アレクサンデル・ヤニツキ
パフォーマンス
東京 2019

Świątynia Zōjō-ji
Treasures Gallery

増上寺
宝物展示室

Wernisaż
Performance Touch, Tokyo 2019

Opera Leśna 6D – Nowy Wymiar

Projekt „Opera Leśna 6D – nowy wymiar” ma na celu stworzenie swego rodzaju „muzeum miejsca”. Poświęcone jego historii, historii muzyki itd. ma stać się nową ofertą w przestrzeni sławnego kurortu. Aby propozycja stała się oryginalna i przyciągająca szersze grono odwiedzających koncepcja zakładająca poszerzenie oferty dla zwiedzających o elementy galerii w przestrzeni publicznej, leśnych tras edukacyjnych w końcu przestrzeni zabawy i relaksu. Zwieńczeniem ma być balon widokowy na stałe związany z obiektem, dzięki któremu będzie można zobaczyć piękną architekturę „motylowej“ konstrukcji Operę Leśną z góry a także podziwiać panoramę na morze i okolice. /Ten punkt widokowy poza innymi atrakcjami, może stanowić gwarant przybywania licznej rzeszy turystów.

Po–widoki II

Praca Aleksandra Janickiego Po-widok II strukturalnie ujęta jest w rzędy i kolumny pojedynczych, niewielkich ekranów. „Przepływają” przez nie fotografie odsyłające do 55 punktów umiejscowionych na jednej z najsłynniejszych tras świata: drogi Wschodniego Wybrzeża w Japonii, znanej jako Tōkaidō, łączącej Tokyo i Kyoto.  Okazjonalnie przetykane są obrazami zaczerpniętymi z Google Street View będącymi niemal bezpośrednim odniesieniem do fotografowanych miejsc.

Tōkaidō jest znakiem i jednocześnie symptomem japońskiej modernizacji. Trasa wpisuje się w co najmniej cztery konteksty, związane z historycznym rozwojem tego kraju: jej nazwa określała szlak komunikacyjny (do początków ery Meiji, czyli do 1868 roku), trasę kolejową (w okresie Meiji, czyli w latach 1868-1912), region ukształtowany w okresie starożytnej Japonii i wreszcie – w czasach nam już współczesnych, w latach 60 i 70. XX wieku – imponujące megalopolis, ciąg komunikacyjny największych japońskich miast (Tokyo, Nagoyi, Kyoto, Osaki i Kobe). Jest to jednocześnie trasa, w którą wpisane są niezwykle bogate konteksty kulturowe. Już sama jej struktura oparta jest na jednej z bardzo ważnych historii buddyjskich. Liczba stacji mędzy Tokyo i Kyoto ucieleśnia losy jednego z bohaterów Avatamsaka Sutry, Sudhany, który – poszukując oświecenia – udał się do pięćdziesięciu trzech nauczycieli mających służyć mu w tym pomocą. Wędrówka tą, ważną komunikacyjnie i kulturowo, trasą przywodzi nieodmiennie na myśl ducha XIX-wiecznych drzeworytów ukiyo-e Utagawy Hiroshige z serii Pięćdziesiąt trzy przystanki na  Tōkaidō, w których  sportretowane zostały stacje shukuba. Wcześniej wielokrotnie wędrował tą trasą niestrudzony poeta-podróżnik, Bashō – jedna z jego najbardziej znanych peregrynacji, rozpoczęta we wrześniu 1684 roku, trwała siedem miesięcy i przyniosła w efekcie poetycki dziennik podróży, Nozarashi kikō (The Records of a Weather-exposed Skeleton). Wędrówka szlakiem Tōkaidō jest więc czymś znacznie więcej, niż tylko przemierzaniem trasy między  koordynatami przestrzennymi: jest zanurzeniem w multisensoryczną i wyobrażeniową przestrzeń pamięci. Chodzi przy tym zarówno o pamięć indywidualną, na którą składają się jednostkowe przeżycia, jak i tę wspólną, która często przybiera miano tradycji. Ten wymiar specjalny – francuski filozof, Henri Lefevbre, nazwał „przestrzenią przeżywaną” – formą doświadczenia, w której codzienne, zwyczajne praktyki zbiegają się ze sferą wyobrażeń zawartych w reprezentacjach i pojęciach, w fantazji artystów i reakcjach mieszkańców oraz wędrowców. Współcześnie zasoby pamięci (a zarazem doświadczania przestrzeni) są także zasilane obrazami elektronicznymi, rodzącymi się w wyniku wielokrotnego przetwarzania danych. Jest tak zwłaszcza w przypadku serwisów mapowych, na czele z najpopularniejszym, niemal wszechobecnym standardem Google Maps i Google Earth.

Znane obrazki z Google Street View, które przeplatają się w pracy Janickiego z rwanym, nieregularnym pulsem przepływających przez ekrany monochromatycznych fotografii, stanowią  paradoksalne z punktu widzenia ontologii medialnej formy z pogranicza reprezentacji i symulacji. Pozorny realizm reprezentacji fotograficznej (kogóż nie fascynowały przeróżne szczegóły życia ulicy możliwe do wyśledzenia w Google Street View) jest jedynie przesłoną dla trójwymiarowej, nawigowalnej formy będącej efektem hybrydowego kompozytowania, czyli łączenia tekstur i brył z bibliotek programów, w których powstają (ze starannie zaplanowanym strumieniem fotografii wykonanych ze specjalnego samochodu Google). W efekcie Po-widok II wskazuje zarówno na niestabilność obrazowych odniesień, jak i na palimpsestowość samej pamięci, opartej nie tylko na nakładaniu się porowatych i nieciągłych warstw indywidualnych wspomnień, ale także na fuzji jednostkowego, przeżywanego doświadczenia z wplecionymi weń medialnymi reprezentacjami. Jednym z jej źródeł jest wspomniane już nałożenie się współcześnie kolejnych warstw reprezentacji. W przypadku drogi Tōkaidō, przypomnijmy, chodzi o przestrzeń przeżywaną o ogromnej gęstości znaczeniowej zakorzenionej w niezwykle bogatej historii. Towarzyszy jej proliferacja obrazów medialnych, krążących w cyfrowym krwioobiegu globalnych sieci komunikacyjnych. Tkwiąc w samym środku tego procesu i podróżując jednocześnie w realnej, fizycznej przestrzeni oraz jej wielomedialnych analogonach często sami nie wiemy, czy postrzegane przez nas obrazy przynależą do naszej osobistej pamięci czy też stanowią fragment kłącza spajającego nas z historią miejsca. Po-widok II nie daje jasnej odpowiedzi na tak postawione pytanie, może być raczej postrzegany jako forma negocjacji: tego, co bardzo szczególne i wyjątkowe (można tutaj sytuować kulturowe konteksty Drogi Wschodniego Wybrzeża, a także tryby, gatunki i formy charakterystycze dla sztuki japońskiej – czy szerzej – estetyki Wschodu) z tym, co uniwersalne i uniwersalizujące (programistyczne procedury określające zasadniczą warstwę cyfrowych i sieciowych archiwów oraz repozytoriów pamięci). Z tej perspektywy istotny staje się nie tyle egzotyzm odległych kulturowo punktów odniesienia, ile raczej sytuacja wędrówki jako interfejsu między swojskim (jednostkowym, specyficznym) i obcym; między tym, co postrzega się jako pamięć własną, niepowtarzalną i indywidualną, a tym, co zostało ukształtowane przez  formy medialne przynależące do różnych porządków – tradycyjnych form reprezentacji obrazowej oraz mediów audiowizualnych, cyfrowych i sieciowych.

Najbardziej wyrazistą metaforą takiej negocjacji mogą być obrazy z Google Street View wyposażone w napisy po japońsku; dobrze znany interfejs został wyposażony w znaki, które jawią się wręcz abstrakcyjnie i graficznie w swojej obcości.  Forma instalacji (ekrany uporządkowane w szeregi i kolumny) przywodzi jednocześnie na myśl odbitki harimaze – łączące strukturalnie w jednym arkuszu kilka stacji szlaku Tōkaidō, prezentowanych zazwyczaj w różnych porach roku. Słynna seria ukiyo-e Utagawy Hiroshige, Pięćdziesiąt trzy przystanki na Tōkaidō, nosi ślady transmedialności łącząc historię kartografii i sztuk wizualnych. Japoński drzeworytnik daleki był w przedstawianiu miejsc od całkowitego realizmu, kierując się często – bardziej niż chęcią osiągnięcia wierności przedstawienia – potrzebą wpisania swoich prac w pewne konwencje wizualne sztuki japońskiej. Przeznaczeniem odbitek składających się na pięć serii harimaze, które powstały między 1840 a 1850 rokiem była w gruncie rzeczy wędrówka przez różne powierzchnie – mogły być swobodnie odrywane i przemieszczane, a ich porządek mógł być niemal dowolnie rekreowany. Tak dzieje się również z płynnymi (i płynącymi) obrazami Aleksandra Janickiego składającymi się Po-widok II – podobnie, jak to przydarza się obrazom, które próbujemy zachować w (technologicznie dzisiaj wzmocnionej) pamięci.

Black Garden

Black Garden – interaktywna instalacja site-specific, 2013

Interaktywna przestrzeń sensoryczna, oddziałująca na zmysł wzroku, zapachu i słuchu to swego rodzaju instrument muzyczny. Pomieszczenie, w którym eksponowana jest praca, konfrontuje pałacową, zdestruowaną salę ze ścianą bluszczu. Realistyczna imitacja rośliny w kolorze czarnym, pokrywająca ścianę zabytkowego pomieszczenia, pogłębia wrażenie opuszczonego miejsca, pustostanu.
Pojawienie się widza w okolicy instalacji uruchamia dźwięk i zapach za pomocą czujnika ruchu (kinect). Ruch widza—uczestnika generuje losowo zestaw specjalnie skomponowanych, elektronicznych dźwięków, przypominających odgłosy typowe dla ogrodu: owady, ptaki, zwierzęta, ale i dźwięki industrialne. Losowo wybrane próbki tworzą przestrzenną, wielokanałową kompozycje zawsze o niepowtarzalnej ‚linii melodycznej’ w sumie tworzącej cyber— lub post—naturalny świat. Efektom dźwiękowym towarzyszy spreparowany zapach. Projekt odnosi się z jednej strony do historii miejsca, z drugiej to opowieść futurystyczna, odnosząca się do niejednoznacznego znaczenia słowa: natura. Ulotne, niepokojące sztuczne „teraz”, złożone z obrazu dźwięku i zapachu, buduje sensoryczną pamięć miejsca.

BODY ART

Body ART – mapping/projekcje –
koncept, grafika, reżyseria: Alek Janicki
animacja: Tomek Głodek
mapping laserowy: Maciek Bubula
muzyka: Maria Janicka / Sound Face

materiał do spektaklu Body ART
reżyseria: Artur Baron Więcek
scenografia: Alek Janicki
Teatr Stu – Kraków 2014

Tokaido – droga wschodniego morza

Z okazji dwudziestolecia działalności Muzeum Manggha, powołanego z inicjatywy Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz, 5 lipca została otwarta wystawa Aleksandra Janickiego pod tytułem Tōkaidō – droga wschodniego morza. Tak jak w poprzedniej wystawie A. Janickiego Hiroshige multimedialnie i tym razem kontekstem ma być sztuka sławnego drzeworytnika. Twórczość Hiroshigego Andy stała się inspiracją dla wielu malarzy: Vincenta van Gogha, Paula Cézanne’a, Heneriego de Toulouse-Lautreca, Paula Gauguina i innych. Tym razem stanowi bazę projektu interdyscyplinarnego z użyciem nowych mediów.

Seria dziewiętnastowiecznych drzeworytów Hiroshigego Pięćdziesiąt trzy przystanki na Tōkaidō to ilustracja tzw. drogi wschodniego morza, najważniejszej arterii biegnącej z miasta Edo (obecnie Tokio) do Kioto – siedziby cesarza Japonii – funkcjonującej od VIII wieku. Na drodze istniały urzędowo wyznaczone stacje, zwane shukuba, oferujące podróżnym odpoczynek, posiłek i nocleg.

Obecnie szlak Tōkaidō jest najbardziej uczęszczaną trasą w Japonii. Łączy największe miasta: Tokio, Jokohamę, Nagoję i Kioto. W ciągu trzech i pół godziny można ją pokonać shinkansenem (szybką koleją), o parę godzin dłużej autostradą, tak zwaną jedynką. Autor wystawy Aleksander Janicki zdecydował się podążyć tradycyjnym szlakiem, uwiecznionym przez Hiroshigego.

Seria Hiroshigego Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō stanowi ważny zbiór w kolekcji Feliksa Mangghi Jasieńskiego, która dzięki Andrzejowi Wajdzie i Krystynie Zachwatowicz-Wajdzie znalazła swe schronienie w ufundowanym przez nich Muzeum.

Zbiór ten był jednym z powodów odwiedzin Muzeum Manggha przez japońską Parę Cesarską w 2002 roku oraz kontekstem wystawy przygotowanej na tę okoliczność przez Aleksandra Janickiego zatytułowanej Hiroshige multimedialnie.

W związku z 20. rocznicą działalności Muzeum Manggha autor wystawy sprzed lat ponownie nawiązuje do twórczości japońskiego artysty. Podróż szlakiem Tōkaidō stała się próbą dotarcia do miejsc utrwalonych przez drzeworytnika. Większa część historycznego szlaku już nie istnieje; część widoków, które utrwalił Hiroshige, była kompozycyjnym kolażem, wytworem artystycznej wyobraźni – co prawda opartej na licznych szkicach z podróży, niemniej modyfikowanych wedle licentia poetica mistrza

Wyprawa szlakiem Tōkaidō stała się tym samym poszukiwaniem nieistniejącego, pogonią za iluzją, obrazem hiperrealności. Ma to swe odbicie w konstrukcji ekspozycji. Jej wielowątkowy charakter to swego rodzaju palimpsest stworzony z przenikania się tego, co realne, z tym co wyobrażone.

Z racji osoby tropiącego obcego prezentowane prace stanowią refleksję dotyczącą recepcji odmiennej kultury imperium znaków, jak również pamięci pełnej dygresji i pobocznych odniesień, przypominającej strukturę sieci zacierającej linearny charakter drogi.

Prezentowana wystawa to multimedialny kolaż motywów z internetowej sieci, wymieszanych z dokumentalnymi zdjęciami z wyprawy, zacierającymi w migotliwej mozaice to, co realne, z tym co wirtualne; to formy kalejdoskopu z charakterystyczną wielością zmultiplikowanych odbić – powidoków zarejestrowanych obrazów; zdjęcia i przebłyski wideo – pojawiające się znienacka i szybko zanikające; notacje emocji i powidoków zapamiętanego. To także zmultiplikowane mapy bez konkretnej reprezentacji lub martwa natura elektronicznie ożywiana za pomocą interakcji z widzem.

Ekspozycja ma też konkretny wymiar nawiązujący do historii szlaku Tōkaidō. Wizyta na wernisażu właściciela ryokanu, gospody od XV wieku nieprzerwanie istniejącej na szlaku Tōkaidō i będącej w posiadaniu jednego rodu, świadczy o kultywowaniu tradycji, jej ciągłości. Historyczne zdjęcia buddyjskiego mnicha uratowane przez autora wystawy przed zniszczeniem ze świątyni Serca Księżyca to z kolei dowód na stopniową dezintegrację materialnej spuścizny.

Integralną częścią pokazu jest dźwięk nagrywany w trakcie wyprawy, ale przez multiplikację i fragmentaryczność nawiązujący raczej do muzyki konkretnej niż do ilustracji muzycznej.

Przewodnikiem Aleksandra Janickiego na szlaku Tōkaidō był japoński malarz, kaligraf, od lat związany z Muzeum Manggha – Masakazu Miyanaga. To dzięki niemu, cytując Imperium znaków Rolanda Barthes’a, autorowi wystawy udało się zstąpić w nieprzetłumaczalne. Wspólna praca polskiego i japońskiego artysty to przykład swego rodzaju opus magnum Mangghi: w symboliczny sposób ilustrujący realizację idei założonej przed dwudziestu laty instytucji.

Upadły fortepian

Multimedialna instalacja „Upadły fortepian” autorstwa Aleksandra Janickiego, na skwerze obok Teatru im. J. Słowackiego, zamykała projekt „Chopin w mieście” przygotowany przez Krakowskie Biuro Festiwalowe.

W szklanej wielkiej gablocie postawionej na plantach pod Teatrem im. Juliusza Słowackiego został zamknięty rozbity stary wiedeński fortepian. Z umieszczonych w pobliżu głośników słychać muzykę Chopina w wykonaniu Nelsona Goernera.

Instalacja nawiązuje do wiersza Norwida „Fortepian Chopina”. Aby uzyskać efekt rozbitego fortepianu, instrument został spuszczony z wysokości sześciu metrów bez zabezpieczenia.

Ślad

Historia projektu sięga roku 2005. Wtedy w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha miała powstać instalacja towarzysząca wystawie wierszy haiku w tłumaczeniu Czesława Miłosza. Głównym motywem instalacji miał być rodzaj suchego ogrodu zen, którego charakterystyczna forma z białego żwiru miała układać się w formę linii papilarnych poety. Odbicie linii papilarnych Czesława Miłosza zdobyli w tym celu Krystyna Zachwatowicz i Andrzej Wajda – wielcy zwolennicy projektu. Niestety ze względów finansowych projekt nie doszedł wtedy do skutku.
Po latach, idea powróciła pod nieco zmienioną postacią instalacji w przestrzeni publicznej. Odbicie linii papilarnych Poety wycięto w stalowej blasze. Przeskalowane – bo wielokrotnie powiększone tworzą ażurową płaszczyznę. Pod jej poziomem rozsypany jest specyficzny rodzaj kruszywa – to masa liter przypominających żwir w ogrodach zen. Rzeźbę można oglądać do końca roku.

Ślad to pierwszy z projektów Aleksandra Janickiego zaplanowanych w Krakowie w ramach obchodów Roku Miłosza.

Haiku

Trzy kule (każda o wymiarach od 1,5 do 2,5 m) wykonane ze stali i pomalowane na biało, o strukturze przypominającej pomiętą kartkę papieru, ustawione na szarych drobnych kamykach przypominających płaszczyznę ogrodu zen, stanęły przed gmachem głównym Muzeum Narodowego w Krakowie. W centralnym punkcie kompozycji znajduje się stalowa tabliczka z wygrawerowanym utworem haiku autorstwa poety Kikaku, w tłumaczeniu Czesława Miłosza.

Instalacja Haiku autorstwa Aleksandra Janickiego to już druga – po ustawionej tuż przy Bulwarach Wiślanych, na placu przed Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego rzeźbie Ślad – praca zrealizowana w ramach projektu Miłosz Wyzwolony – krakowskie obchody roku Czesława Miłosza, którego operatorem jest Instytut Książki. Projekt dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Przyst@nek

W centrum Krakowa stanął nietypowy przystanek z polerowanej stali. Z głośników wewnątrz wiaty płynie muzyka Chopina. To kolejna odsłona projektu „Chopin w mieście”.
Dźwięki płynące z głośników wewnątrz wiaty odizolują słuchacza od zgiełku miasta, czasem zaś dźwięki te będą się przenikać. Przystanek został wyposażony w infomat – przy użyciu ekranu dotykowego będzie można wejść na stronę internetową www.chopinwmiescie.pl lub na stronę z informacjami turystycznymi o Krakowie.

„Na tym przystanku nie doczekamy się autobusu ani tramwaju. To będzie podróż imaginacyjna. Nikt nie może przewidzieć, dokąd w wyobraźni zaprowadzi przypadkowych słuchaczy sącząca się z głośników muzyka Chopina”

Kula satelitarna – Chopin SAT

Chopin SAT to instalacja szczególna: jej nowoczesna forma współgra z nowoczesną treścią. W środku kuli słychać bowiem muzykę Chopina, ale w nowoczesnych aranżacjach. To też fenomen, że muzyka okresu romantyzmu po dziś dzień inspiruje współczesnych twórców, którzy z muzyką klasyczną raczej się nie kojarzą. Jak przystało na instalację XXI wieku repertuar będzie się dynamicznie zmieniał, tworząc w sumie przegląd współczesnych reinterpretacji muzyki klasycznej.

Forma multimedialnej instalacji z pogranicza rzeźby i architektury, to niezwykła ażurowa kula. Po wejściu do jej środka okazuje się, że to swoista mini muszla koncertowa, w której rozbrzmiewa muzyka Chopina. Przygodny przechodzień uciekając przed zgiełkiem ulicy może nagle znaleźć się w odrealnionym świecie dźwięków.

Kula satelitarna – Chopin SAT spełnia też bardziej prozaiczną, choć istotną rolę. Wyposażono ją w panel dotykowy, który poza możliwością dowiedzenia się niemal wszystkiego o emitowanym właśnie utworze, pozwala także połączyć się ze stroną: www.chopinwmiescie.pl, a także ze stronami internetowymi opisującymi aktualne wydarzenia kulturalne i przekazującymi informacje z Krakowa.

Plaża

Wernisaż w Pawilonie Wyspiańskiego

By stworzyć projekt „Plaża” zostało zużytych 15 ton piasku kwarcowego wraz z dodatkami.

W celu podniesienia walorów turystycznych miasta, w samym centrum Krakowa została oddana do użytku plaża. Ma być dostępna dla wszystkich chętnych – nieodpłatnie! Jej korzystne umiejscowienie oraz sprzyjający odprężeniu mikroklimat cieszyć się będą niewątpliwie sporą popularnością.

Origami

Orgiami to kolejny etap projektu „Chopin w mieście”, realizowanego przez Krakowskie Biuro Festiwalowe.

Rzeźba jest symbolem dialogu tradycji z nowoczesnością. Żuraw uznawany jest w Japonii za symbol długowieczności, a ten Krakowski ma 5m wysokości i wykonany jest ze stali.

Obok ustawiono abstrakcyjne formy przedstawiające wybrane etapy składania origami. Dodatkowym elementem jest dźwięk: wokół rzeźby rozmieszczono kolumny, przystosowane do pracy na zewnątrz, które emitują utwory Chopina, grane m.in. przez Marthe Argerich, Vladimira Ashkenazego, Claudio Arrau i Rafała Blechacza.

Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha od początku istnienia skupia się na dialogu kultur dalekiego wschodu i europejskiej, a twórczość Chopina jest szczególnie bliska Japończykom. Dodatkowo, odsłonięcie Orgiami zbiegło się w czasie z rocznicą wizyty w Krakowie Pary Cesarskiej Japonii oraz Ambasadora Japonii, Yuichi Kusumoto.

Identity

Wystawa interaktywna, Bunkier Sztuki

Wystawa to prace siedmiu artystów wybranych przez art-kuratora Aleksandra Janickiego do wspólnego projektu. Powstałe prace dotyczą problemu identyfikacji jednostki we wszechobecnej globalizacji, która nie omija też Polski. Ekspozycja ma spełniać rolę artystycznego opisu zjawiska. Jest jak labirynt, gra z widzem, w której najbardziej oczywiste rzeczy poddawane są w wątpliwość, wątpliwość do których już na wstępie lepiej się odnieść z rezerwą, ograniczonym zaufaniem i czujnością. To przewrotny projekt, dotykający zagadnienia tożsamości.


Wystawa staje się jednocześnie impulsem do wielu przemyśleń, pokazuje jak kultura i środowisko, w którym człowiek się wychowuje, wpływa na kształtowanie jego osobowości na każdym etapie życia.
Wiele prac ma charakter interaktywny, co pozwala widzowi „wciągnąć się” w projekt i chociaż przez chwilę żyć jego ideą.


Zobaczyć możemy m.in. wielkoformatowe fotografie niemowląt, wykonane w manierze zdjęć reklamowych. Dzieci posiadają już wtedy „atrybuty” człowieka modnego: makijaż, tatuaż, kolczyk. Tak od najmłodszych lat wpisywani jesteśmy w określone role społeczne, płciowe i kulturowe.


Mamy też film przedstawiający dzieci różnych kultur i ras, deklamujące fragment Inwokacji z Pana Tadeusza „Litwo, Ojczyzno moja” – tekst najczęściej uważany za najbardziej określający polską tożsamość narodową (pomijając sprawę jak bardzo ma się teraz Litwa do Polski), recytowany przez przedstawicieli różnych ras, skłania do refleksji.


Inną ilustracją problemu tożsamości narodowej jest seria fotografii zatytułowana Nazista, a wykonana na planie filmu „Karol. Człowiek, który został papieżem”, gdzie Janicki jako statysta wcielił się w rolę nazistowskiego oficera Boellera podczas przyjęcia wydawanego przez Hansa Franka na Wawelu.


Jest też zegar, na którego cyferblacie obracają się wskazówki kilku stref czasowych jednocześnie. W rzeczywistości to ten sam moment, zwracamy więc uwagę na umowność pojęcia czasu.


Jak dochodzi się do wniosku, wszystko jest umowne i wyrasta z określonego środowiska społecznego, geopolitycznego, ekonomicznego i kulturowego. Czy w takim razie coś takiego jak czysta tożsamość istnieje?

Pawilon polski na EXPO 2005 (Japonia)

Pawilon Polski powstał jako metaforyczna przestrzeń, podporządkowana hasłu polskiej prezentacji Dostrzeż Piękno. Mieści się ono w szeroko zdefiniowanej tematyce wystawy Expo 2005 Aichi: Macierz natury — sztuka życia – ekologia. Sama prezentacja skupiona jest wokół dwóch tematów przewodnich: sylwetki Fryderyka Chopina oraz kopalni soli w Wieliczce, w specjalnie zaaranżowanej scenerii imitującej podziemne groty solnej.
Głównymi elementami architektonicznymi kreującymi przestrzeń ekspozycyjną są: eksperymentalna wiklinowa elewacja pawilonu, wykonana przy użyciu prototypowej technologii opartej o modularny układ przestrzennie wygiętych stalowych ram, oplecionych białą wikliną (Salix Sp.) – odmianą wierzby powszechnie kojarzonej z muzyką Chopina (porównaj na przykład pomnik Chopina w Łazienkach) i krajobrazem mazowieckim; ekspresyjna i lekka forma, przypominająca pędzony wiatrem biały obłok, generowana jest za pomocą technik komputerowych, a jej wykonanie powierzone zostało artystom rękodzielnikom z rejonu Rudnika nad Sanem; symboliczny przekrój przez Polskę: od morza na północy po górskie szczyty na południu, jest jednocześnie wielofunkcyjną, amfiteatralną przestrzenią do projekcji multimedialnych (prezentujących główne tematy pawilonu), koncertów muzycznych, spotkań autorskich, itp. W przestrzeni tej nad sceną zawieszona jest szklana rzeźba fortepianu (autor: Tomasz Urbanowicz), a przejściu w kierunku „gór” towarzyszy instalacja multimedialna Echo (autor: Aleksander Janicki), łącząca obrazy i etiudy filmowe (5 projekcji w płaszczyźnie podłogi) z lokalnie ukierunkowanym dźwiękiem.


„Podziemna” solna komnata, wyłożona autentycznymi blokami solnymi z Wieliczki jest dramatyczną i kontrastującą ze współczesną w charakterze częścią „nadziemną”, przestrzenią ilustrującą ponad sześćsetletnią historię kopalni, oddziałującą na wszystkie zmysły widza. Projekt pawilonu, przemawiający architektonicznym językiem high-tech i low-tech jest próbą stworzenia wizerunku Polski jako nowoczesnego kraju, dynamicznie rozwijającego się technologicznie, a jednocześnie dbającego zarówno o historyczną pamięć i tradycję, rękodzieło i ekologię, jak też o współczesną kulturę i sztukę (w tym architekturę).

Autorzy:

arch. Krzysztof Ingarden, artysta plastyk Aleksander Janicki

Nagrody:

– I nagroda w konkursie im. Macieja Nowickiego za innowacyjne rozwiązania w architekturze polskiej – edycja I – „Architektura Koloru”, 2007
– I nagroda w kategorii „Przestrzenie Ekspozycyjne” w międzynarodowym konkursie architektonicznym ContractWorld Award 2007 (Hanower, Niemcy)
– Nagroda Ministra Budownictwa I stopnia „Za wybitne osiągnięcia twórcze w dziedzinie architektury i budownictwa” dla zrealizowanego projektu, 2006
– Nagroda Roku SARP 2005 za najlepszy zrealizowany obiekt
– Honorowe wyróżnienie w konkursie Orły REFE 2005
– Nagroda SARP Kraków – Projekt Roku 2004
– Nagroda specjalna Prezydenta Miasta Krakowa w konkursie SARP Kraków „Projekt roku 2004 – Realizacja Roku 2004” w kategorii Projekt Roku 2004